i need your love

Samantha’s PoV

 Rano  obudził mnie hałas w domu. Nic nowego.  Kłótnia między rodzicami.  Nawet nie słyszałam, że ojciec w nocy wrócił do domu.  Wzięłam telefon i włączyłam muzykę. Nie chciałam słyszeć tych kłótni. Wiedziałam, że lepiej nie schodzić na dół i zostać w pokoju.

Nie poszłam nawet do szkoły. Mama wyszła do pracy a ja zostałam sama w domu z tatą. Bałam się. Wiedziałam, że jak się odezwę zacznie się wielka awantura. Siedziałam sama w pokoju. Bałam się nawet głośniej poruszyć. 

-Sam. Złaź tu.- krzyknął

Zakluczyłam drzwi, włożyłam słuchawki do uszu i położyła się pod kołdrę. Czekałam aż wyjdzie z domu. Pójdzie spotkać się z kolegami. 

Nie musiałam długo czekać. On nie usiedzi w domu nawet kilku minut. Od razu wstałam, ubrałam pierwsze lepsze ciuchy i wyszłam z domu. Nie chciałam tam siedzieć sama. 

-Sam. – odezwała się Victoria

-Ty nie poszłaś do szkoły?

-Nie. Wiesz. Awantura nie chciałam wychodzić.

-Poczekaj zaprowadzę cię do babci.

-Ja mam 15 lat umiem sama o siebie zadbać.

-W twoim wieku też tak myślałam.

Zaprowadziłam ją do babci, a ona zgodziła się, by u niej trochę zamieszkała. Nie chciałam, żeby była świadkiem ciągłych awantur. W drodze do domu spotkałam Ginny i chłopców

-Hej Sam. Czemu nie byłaś w szkole ?

-Hej Ginny. Źle się czułam. 

-Aaa. –Było widać, że mi nie uwierzyła, ale nie chciała ciągnąć tematu – idziesz z nami na pizzę?

-Nie mam kasy – zjadłabym coś z miłą chęcią, ale powrót do domu nie był dobrym pomysłem

-Ja ci kupię – odezwał się Justin

-Nie trzeba, poradzę sobie sama. – byłam dla niego chłodna. 

-Dobra, chodź. Zwrócisz mi przy najbliższej okazji

Stałam chwilę w miejscu, gdy nagle zaburczało mi w brzuchu.

-Dobra, ale tylko jak wrócę do szkoły oddam ci pieniądze.

 Justin’s Pov

 Cieszyłem się, że Samantha zgodziła się pójść z nami. Nie wiem sam czemu. Lubiłem przebywać w jej towarzystwie. Nie była jak wszyscy inni. Nie podobałem jej się ze względu na moją kasę czy to, że jestem kapitanem drużyny. Można powiedzieć, że nawet mnie nie lubiła

-Wiecie co może jednak pójdę do domu? – szepnęła Sam

-Teraz już musisz iść z nami – odezwał się Chris

-Jestem nie wyspana, jest mi zimno.

Bez namysłu ściągnąłem bluzę i jej podałem.

-Nie dzięki. Dam radę

-Przecież było ci zimno. Tak?

-Dobra. Dziękuje – na jej ustach pojawił się uśmiech, który mi się bardzo podobał

Całą drogę do pizzerii śmialiśmy się i żartowaliśmy. Tylko Sam była jakaś wystraszona.

Pizza wszystkim smakowała i nawet w końcu Sam poprawił się humor.

-Dostałam sms od mamy. Muszę iść do domu.

-A będziesz mogła iść z nami do parku?

-Tak, na pewno

-Ja pójdę z tobą – powiedziałem –a z nimi spotkamy się na miejscu.

Całą drogę do jej domu się nie odzywałem. Wiedziałam, że ona się  strasznie boi. Chodź nie wiedziałem czego.

-Usiądź tutaj. Ja zaraz wyjdę – wskazała na ławkę blisko jej domu

Czekałem na nią pół godziny. Słyszałem jedynie jakieś krzyki. W końcu wyszła. Wyszła? Wybiegła i rzuciła się w moim ramiona. 

-ej co jest – zapytałem 

- zabierz mnie stąd – szeptała – Proszę

Zabrałem ją do mnie do domu. Wiedziałem, że nikogo tam nie ma. Zadzwoniłem do Chrisa, że dzisiaj do nich nie dołączymy. Zaprowadziłem ją do mojego pokoju i zrobiłem ciepłe kakao.

-Dziękuje. 

-Nie płacz. 

-Justin, ty tego nie zrozumiesz. Ty masz wszystko. Masz znajomych. Masz kochanych rodziców. Nie musisz martwić się o pieniądze.

-A ty? Przecież nie masz chyba tak, źle. Twoja mama wydaje się bardzo miła

-Może i jest, ale…

-Alee… Spróbuje zrozumieć.

-Ale mój tata. Ma problemy z alkoholem. Przynajmniej raz w tygodniu jest większa awantura w domu. Mama wychodzi do pracy i wraca tak późno jak tylko może.  Tata nie daje na nasze utrzymanie. Pieniędzy brakuje, a ja staram się mamie pomagać jak umiem.

-A dzisiaj co się stało?

-Tak naprawdę nie było mnie w szkole, bo rano w domu wybuchła awantura. Rodzice kłócili się o jakieś błahostki. Bałam się wyjść z pokoju. Mama wyszła do pracy, a tata jak zwykle poszedł spotkać się z kolegami. Od razu się ubrałam i wyszłam z domu. Wybiegła za mną Victoria. Zaprowadziłam ją do babci. I gdy teraz byłam w domu rodzice zapytali, gdzie jest Victoria. Odpowiedziałam im, że  pomieszka trochę u babci, bo naszego domu nie można nazwać domem. Mama się popłakała a tata….

-A tata? – wtedy zauważyłem, że ma podpuchnięte oko – pierwszy raz się to zdarzyło?

-Nie.

-Czemu nic z tym nie zrobiłaś?

-Miałam zostawić siostrę i mamę? One nie chcą nic z tym zrobić, a ja sama nie mogę.

-Możesz. Musisz mu się w końcu postawić.

-Justin nie rozumiesz. - płakała coraz bardziej - nie rozumiesz

-A może rozumiem? Potrafię sobie wyobrazić co przeżywasz.

-Muszę oddać ci bluzę i wracać do domu.

Samantha’s PoV

 Ściągnęłam jego bluzę i odłożyłam na jego łóżko. Wstałam i podałam mu rękę na pożegnanie.

-Co jest z twoimi rękami? - zapomniałam, że mam na sobie bluzkę z krótkim rękafkiem

-Justin za dużo wiesz.

-Dobra nie musisz się tłumaczyć. Ale dzisiaj śpisz u mnie

-Żartujesz sobie. Muszę wracać do domu

-Nic nie musisz. Mój tata wyjechał, a mama pewnie wróci nad ranem

-Ale..

-Nie ma nawet o czym gadać

-Jesteś dużo lepszy jak nie masz przy sobie znajomych ze szkoły - zaśmiałam się

-Przyniosę ci jakieś ciuchy 

Musiałam jeszcze zadzwonić do domu. To był najtrudniejszy telefon jakie kiedykolwiek musiałam wykonać...